Wersje językowe
Karząca dłoń Polski Podziemnej

Franz Kutschera należał do jednych z najlepszych „specjalistów” od ujarzmiania podbitych przez III Rzeszę narodów. Jego brutalnych metod doświadczyły Norwegia, Jugosławia, Czechosłowacja, Holandia, Belgia i Rosja. W związku z nasilającą się działalnością Polskiego Państwa Podziemnego został skierowany do Warszawy z zadaniem utopienia niepokornego miasta we krwi. Liczył, że jego krwawe i brutalne metody będą skuteczne, a on sam po wykonaniu zadania będzie mógł wypiąć pierś po kolejne odznaczenie.

czytaj całość »
Akcja pod Arsenałem

Starcie zbrojne żołnierzy Grup Szturmowych Szarych Szeregów z gestapo, które miało miejsce 26 marca 1943 roku w pobliżu skrzyżowania ulic Długiej i Bielańskiej w okupowanej Warszawie jest ważne z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze oznaczało przejście do nowych form walki czynnej z wrogiem, już z bronią w ręku. Po drugie stanowi wspaniały przykład przyjaźni młodych ludzi, którzy katowanego przez Niemców kolegę postanowili odbić z ich rąk.

czytaj całość »
Akcja N

Polskie Państwo Podziemne toczyło walkę z wrogiem na wielu polach. Spektakularne akcje zbrojne i dywersyjne były tylko jednym ze środków w szerokim wachlarzu działań polskiego podziemia. Innym wymiarem była walka toczona przy pomocy słów. Prasa konspiracyjna spełniała bardzo ważny cel – przełamywała monopol informacyjny okupanta oraz pozwalała na krążenie różnych idei, czego następstwem był rozkwit podziemnego życia politycznego. W czasie okupacji polskie podziemie przetestowało także formę walki, którą dziś byśmy określili jako "wojnę psychologiczną". Polegała ona na wydawaniu w drukarniach konspiracyjnych pism, ulotek i druków zwartych w języku niemieckim, które miały osłabiać morale żołnierzy niemieckich i administracji okupacyjnej poprzez wykazywanie nieuchronności klęski III Rzeszy. Było to duże wyzwanie dla polskiego podziemia, ponieważ propaganda skierowana do Niemców musiała być perfekcyjna językowo i uwzględniać mentalność odbiorcy. Udało się to osiągnąć – Niemcy byli przekonani, że ulotki, które znajdowali np. w pociągu jadącym na front, są dziełem jakichś niemieckich grup antyhitlerowskich.

czytaj całość »
Akademia Wileńska

Uczelnia ta była jednym z głównych ośrodków akademickich w I Rzeczpospolitej, jej rektorem był m.in. słynny kaznodzieja – ks. Piotr Skarga. Mury tej uczelni opuścili tacy ludzie jak Adam Mikiewicz, Juliusz Słowacki, Józef Ignacy Kraszewski, Joachim Lelewel oraz Jan i Jędrzej Śniadeccy. Początki uczelni sięgają 1570 roku. Wówczas w Wilnie powstało kolegium jezuickie. Nie miało ono wszakże rangi dużej placówki oświatowej i biskup wileński Walerian Protaszewicz Szuszkowski rozpoczął aktywne działania na rzecz utworzenia ośrodka naukowego, który stałby się centrum promieniowania na dużą skalę kultury łacińskiej na ziemie Litwy. Wysiłki doprowadziły do wydania przez króla Stefana Batorego w dniu 7 lipca 1578 roku we Lwowie aktu erekcyjnego Akademii Wileńskiej, zaś 1 kwietnia 1579 roku w Wilnie wystawił formalny dokument w tej sprawie. 30 października 1579 roku papież Grzegorz XIII zatwierdził przywilej Stefana Batorego.

 

czytaj całość »
Admirał Józef Unrug

Józef Unrug (Joseph von Unruh) urodził się 7 października 1884 r. w Brandenburgu nad rzeką Hawelą. Pochodził ze szlacheckiej rodziny niemieckiej, która miała też polską linię. Ojciec był generałem armii pruskiej, matka była rodowitą Saksonką. Ojciec Józefa - Tadeusz - uczył syna języka polskiego i polskiej tradycji. W roku 1891 Józef rozpoczął edukację w szkole powszechnej w Dreźnie, trzy lata później w gimnazjum w tym samym mieście, a w 1904 r., po uzyskaniu matury, wstępuje do Marineakademie Kiel, postanawiając zostać marynarzem.

czytaj całość »
75 rocznica powstania Armii Krajowej

Armia Krajowa - formalnie powstała 14 lutego 1942 r. na mocy rozkazu gen. Sikorskiego O.VI L. dz. 627/42, który znosił nazwę ZWZ dla konspiracyjnego wojska w okupowanym kraju. Była największą i najlepiej zorganizowaną armią podziemną wśród wszystkich państw okupowanych przez Niemcy, co zresztą ci ostatni sami przyznawali. W szczytowym okresie liczyła ok. 380 tys.  żołnierzy. Pierwszym dowódcą Armii Krajowej został dotychczasowy Komendant Główny ZWZ - gen. Stefan Rowecki "Grot" (aresztowany pod koniec czerwca 1943 r. przez Niemców). Armia Krajowa była częścią Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej i podlegała Naczelnemu Wodzowi oraz rządowi na emigracji. Zajmowała się sabotażem, wywiadem (dostarczyła wiele cennych meldunków Aliantom), dezinformacją przeciwnika (akcja "N"), prowadziła akcje dywersyjno-bojowe, wymierzone w aparat administracyjny i policyjny wroga oraz jego linie zaopatrzeniowe.

czytaj całość »
Bitwa pod Hodowem

W panteonie zwycięstw husarii bitwa pod Hodowem jest nietypowa z dwóch względów. Po pierwsze – husaria i Tatarzy walczyli ze sobą głównie pieszo, i po drugie – mimo braku miażdżącej szarży w swym wykonaniu husaria odniosła zwycięstwo.

czytaj całość »
Bitwa pod Grunwaldem 1410r. – ciekawostki związane z wielką bitwą, cz. II

W zamian występują odpowiednio nazwy Tannenberg i Żalgiris . W nazewnictwie niemieckim bitwa Grunwaldzka występuje jako bitwa pod Tannenbergiem (Schlacht bei Tannenberg), gdzie Tannenberg to niemiecka nazwa znajdującej również nieopodal pola bitwy wsi - Stębark. Związane jest to najprawdopodobniej z chęcią zdezorientowania i przytłumienia przez Niemców srogiej porażki z 1410 roku, zastępując ją zwycięstwem nad Rosją w pod Stębarkiem w 1914 roku - podczas pierwszej wojny światowej (tzw. II bitwa pod Tannenbergiem). Żalgiris jest natomiast litewskim dosłownym odpowiednikiem Grunwaldu.

czytaj całość »
Baza lotnicza Łużyce

Po kampanii wrześniowej, na przełomie lat 1939/1940, wśród żywiołowych inicjatyw konspiracyjnych nie zabrakło i polskich lotników, związanych z lotnictwem wojskowym i cywilnym. W Warszawie powstało ok. 10 grup, złożonych z oficerów i podoficerów lotnictwa, żołnierzy którzy uniknęli niewoli lub z niej zbiegli, pracowników przedwojennego przemysłu lotniczego (inżynierów, techników i mechaników) oraz młodzieży szkół zawodowych i średnich związanych z lotnictwem, a także studentów Politechniki Warszawskiej. Stopniowo grupy te podporządkowywały się ZWZ, w ramach którego w marcu 1940 r. płk/gen. Stefan Rowecki „Grot” powołał Szefostwo Lotnictwa (kryptonim „Bociany”, „Parasol”), z ppłk./płk. Bernardem Adameckim „Bocianem”, „Gozdawą”, „Dyrektorem” na czele (zamordowanym po wojnie przez komunistów w 1952 r.).

czytaj całość »
Batalion Miotła

Początki tej jednostki sięgają jesieni 1939 r. Wówczas na terenie Ursusa, Gołąbek, Włoch, Piastowa, Modlina, Pruszkowa i Warszawy zaczęły tworzyć się konspiracyjne grupy, związane z „Pobudką” - organizacją podziemną o charakterze narodowym. W Pruszkowie jedna z grup została zorganizowana przez Tadeusza Palusiaka „Konstantego Jasińskiego”, „Kostka”. Wydawał on samodzielnie redagowane komunikaty pochodzące z nasłuchu radiowego i kolportował je wśród mieszkańców. Dodatkowo jego grupa poszukiwała i wydobywała broń pochodzącą z walk wrześniowych.

 

czytaj całość »
Andrzej Romocki „Morro”

Andrzej Romocki urodził się w Warszawie 16 kwietnia 1923 r. Rodzicami byli Jadwiga z Niklewiczów i Paweł Romocki. Ojciec był inżynierem, majorem Wojska Polskiego w stanie spoczynku i kawalerem Virtuti Militari. Podczas I wojny światowej był żołnierzem korpusu gen. Dowbora-Muśnickiego. W okresie międzywojennym był m.in. ministrem komunikacji w latach 1926-1928 oraz posłem na Sejm RP. W rodzinie kultywowano tradycje patriotyczne, a idea służby Ojczyźnie była stale wpajana Andrzejowi i Janowi, młodszemu o dwa lata bratu. Dziadek ze strony ojca – Juliusz – był powstańcem styczniowym i również kawalerem VM. Powstańcy styczniowi cieszyli się ogromnym szacunkiem społeczeństwa, a rocznica wybuchu Powstania Styczniowego była uroczyście obchodzona.

czytaj całość »
Bitwa pod Kircholmem

Po śmierci Stefana Batorego w 1586 r. następnym królem elekcyjnym Rzeczpospolitej został reprezentant szwedzkiej dynastii Wazów – Zygmunt  III Waza. Kontrkandydatem do tronu polskiego był arcyksiążę Maksymilian Habsburg. Zawiązało się stronnictwo "maksymilianistów", którzy forsowali jego wybór. Arcyksiążę Maksymilian wkroczył do Rzeczpospolitej i tylko dzięki zdolnościom kanclerza Jana Zamoyskiego udało się obronić Kraków, gdzie 27 grudnia 1587 r. koronowano Zygmunta.

czytaj całość »
Bitwa pod Lubieszowem

Po bezpotomnej śmierci ostatniego króla z dynastii Jagiellonów – Zygmunta Augusta – nastała epoka królów elekcyjnych. Pierwszym władcą wybranym w ten sposób w 1573 r. był Henryk Walezy, który zasłynął tym, że na wieść o śmierci swego brata Karola IX uciekł z Polski do Francji w roku następnym. W grudniu 1575 r. doszło do podwójnej elekcji. 12 grudnia, dzięki wsparciu rodów magnackich z Litwy, głównie Radziwiłłów, na tron polski powołano cesarza Maksymiliana II Habsburga, zaś 3 dni później szlachta obrała nowym królem Rzeczpospolitej Annę Jagiellonkę, a za męża przdano jej Stefana Batorego, reprezentującego jeden z najstarszych rodów Siedmiogrodu.

czytaj całość »
Bitwa pod Krasnobrodem

Starcie pod Krasnobrodem to jeden z wielu przykładów świetnego wyszkolenia polskiej kawalerii walczącej na polach bitew wojny obronnej Polski w 1939 r. Ruchliwa i mobilna – polska jazda napsuła Niemcom wiele krwi. Aby zepsuć wizerunek polskich ułanów niemiecka propaganda wymyśliła szarże z lancami na czołgi, które mieli jakoby przeprowadzać Polacy. To kłamstwo trwa do dzisiaj i wciąż znajdują się tacy, którzy w nie wierzą. Prawda wygląda zgoła inaczej. Polscy kawalerzyści stosowali umiejętną taktykę walki z wrogiem, szarżując na niego gdy było to możliwe. Podobnie rzecz wyglądała pod Krasnobrodem, niedaleko Zamościa.

czytaj całość »
Bitwa pod Koronowem

Zwycięska dla polskiej strony bitwa, będąca cześcią Wielkiej Wojny z Zakonem z lat 1409-1411, wciąż pozostaje w cieniu bitwy grunwaldzkiej i nie funkcjonuje tak jak ona w zbiorowej świadomości historycznej. » Przegrana wojsk zakonnych pod Grunwaldem w lipcu 1410 r. » nie złamała potęgi Zakonu – państwo stworzone przez rycerzy-zakonników dysponowało wciąż rezerwami i środkami pozwalającymi na dalsze prowadzenie walki. Grunwald osłabił jedynie państwo zakonne, poderwał jego prestiż, pokazując, że z wojskami zakonnymi można wygrać, ale było ono wciąż zdolne do akcji ofensywnych i nie zamierzało poddawać się polskiemu władcy.

czytaj całość »
Bitwa pod Olszynką Grochowską

Car Mikołaj I kiedy dowiedział się 7 grudnia 1830 r. o wybuchu powstania w Warszawie, był zdecydowany na rozwiązania siłowe. 8 grudnia na spotkaniu ze swoimi oficerami gwardii w Pałacu Michajłowskim mówił o „zdradzie w Warszawie”„złamaniu przysięgi”„morderstwach na wiernych generałach”. Car apelował: „W razie konieczności, wy, moja wierna gwardia, pójdziecie nauczyć zdrajców rozumu, przywrócić porządek i pohańbioną cześć Rosji”

czytaj całość »
Bitwa pod Mohylewem

Po zakończeniu konfliktu wewnętrznego z Gdańskiem Rzeczpospolita musiała zmierzyć się z zagrożeniem interesów polskich pochodzącym z zewnątrz. Rzecz dotyczyła Inflant czyli terenów dawnego państwa Zakonu Kawalerów Mieczowych. Państwo to istniało od początku XIII w., zakon schrystianizował podbite ziemie i ściągał osadników z Niemiec, a Ryga zaistniała jako ważny punkt na mapie handlowej Europy.

czytaj całość »
Bohaterski prezydent walecznego miasta

Urodził się 19 sierpnia 1893 r. w Warszawie, lecz wychowywał się w Łowiczu, gdzie jego ojciec – Alfons – miał warsztat stolarski. Matka Jadwiga była nauczycielką języka francuskiego. W domu panowała atmosfera szacunku do przeszłości, wspominano przodków walczących w powstaniach listopadowym i styczniowym. Od 1905 r. Stefan zaczął uczęszczać w Łowiczu do szkoły i tam trafił do jednego z kółek samokształceniowych, organizowanych przez młodzież walczącą z nachalną rusyfikacją. 

czytaj całość »
do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper Premium